OVERZICHT HISTORIE
BASKETBALVERENIGING MOSQUITO’S

Uit het Haarlems Dagblad van 12 Mei 2010, met dank aan Peter Bootsman

In 1998 werd Mosquito’s uitgebreid met 200 jeugdleden. De NBB wilde de wachtlijst van alle jongeren in Amsterdam die wilden basketballen in één keer “wegwerken”.

De NBB  stelde daarvoor aan Mosquito’s twee trainers ter beschikking: Adri Willemzorg en Tyrone “Tree” Marioneaux. Zij legden de basis voor de successen van de Mosquito jeugd die een aantal jaren later zouden volgen.

De verhalen van de eerste training namen al snel mythische proporties aan: Een reusachtige zwarte Amerikaanse Basketballer deelde al die kinderen naar lengte in en had met zijn geweldig stemgeluid geen enkel probleem de hele zaal te bereiken. En alle kinderen deden gewoon wat hij, ongetwijfeld in het Amerikaans, van ze verwachtte. Wij, als ouders en als nieuwe bestuursleden, wisten dat het goed zat, en begrepen tegelijkertijd niet hoe hij dat voor elkaar kreeg.

En er is niet veel veranderd: Op zondagochtend zit Tree op de grond van de Apollohal, met om zich heen een grote groep jongens en meisjes van 7 tot 10 jaar en ze luisteren ademloos naar hem en doen daarna wat hij van ze vraagt. Maar in die tussenliggende jaren is er natuurlijk wel het een en ander gebeurd. Tree werd met het ene na het andere jongens jeugdteam, in alle leeftijdsklassen, kampioen van Nederland. Zijn speelstijl, en dat werd de stijl van Mosquitos, is gebaseerd op snelheid, snelheid van handelen, en een enorme dosis vechtlust. Tree is wars van vaste systemen, en propageert de rotation.  Hij stimuleert individuele acties en beslissingen in het veld, Als de uitvoering mis gaat, maar het idee was goed, dan zie je hem toch genieten. Ik heb, denk ik, gedurende die jaren een paar honderd wedstrijden, gecoacht door Tree gezien, en ik herinner me nog levendig de verzuchting van een bestuurslid van Nijmegen: “daar is echt niets tegen te doen, ze blijven maar naar binnen gaan, als het de een niet is dan is het de andere, ze zijn niet te stoppen”.  Een aantal jaren werd Tree gevraagd om bondscoach te worden van het U16 jongensteam, een terechte erkenning. Een uitspraak van een coach, tijdens het Europese kampioenschap: ik bekijk steeds de video’s, maar ik kan maar niet ontdekken welke systemen hij speelt.

Na een korte periode in Almere, is Tree weer terug bij Mosquito’s, en is hij, via de Bolwerkconstructie, ook gaan trainen en coachen voor Lely.

Mosquito’s is blij deze, ook letterlijk, gezichtsbepalende trainer bij de club te hebben en hoopt nog jarenlang van zijn kennis, ervaring en enthousiasme te kunnen profiteren.

Tree: proficiat

Ron Feis, voorzitter Mosquito's

PS : lees onder Portret het eerder dit jaar verschenen Portret van Tyrone

Onder het kopje Geschiedenis kan je meer lezen over de rijke geschiedenis van Mosquitos.  Hier -met dank aan Rob Meeder- een teamfoto uit 1977. We herkennen de Apollohal, van lang voor de renovatie. Nog geen tribune over de lange zijde. We zien 8 mannen in witte shirts (we speelden toen nog niet in rood), ze houden een bosje bloemen vast. Kampioen! De mannen op de achterste rij zijn het oneens (over het laatste gemiste schot? over een ego-actie? de kwaliteit van het bloemetje?). De broekjes en shirts zijn maaaaaten kleiner dan de huidige. De kouzen twijfelen tussen lang en half lang, het haar tussen kort en half lang. We tellen 2 jaren 70-baarden, 1 afro en 1 snor.

Nummer 30- Hans Kersbergen, 31- Bert Christen,  32- Rob Meeder, 33- Hans Friederichs, 34-Gert van Leeuwen, 35- Jaap (Billy B Jacket) Schotvanger, 36-Peter Beckers , 38- Fred Frederiks (onze eerste Amerikaan).